Songtekst
Een kraai maakt een draai en verandert zijn vlucht
Een mens met een wens, kijkt omhoog, met een zucht.
Twee mussen kussen, vol hartstocht de aarde
En jij bent tegen mij, de laatste tijd, niet meer aardig…
Waarom?
De regen valt tegen, de straten zijn nat
’t is zeven na negen en ik ben het wachten zat.
Twee handen, niets omhanden, zoeken warmte, bij een kop
en de ruit weerspiegelt fruit en het wachten. Waarop?
Ja, Waarop?
Om ’t even hoe ’t leven het einde verzint,
een afscheid begint van zodra iets (nieuws) begint.
Laat stromen je tranen,
tril de pijn uit je lijf
en hou op jezelf te blamen,
je was alleen maar tijdverdrijf.
Een kraai maakt een draai en verdwijnt in het zwart.
Een mens met een wens (kijkt), onbeweeglijk, verward.
Twee zinnen verzinnen, de vraag die zich stelt
maar diep hier vanbinnen, daar wist ik het,
weet ik het wel!
Om ’t even hoe het leven het einde verzint,
een afscheid begint al van zodra iets begint.
Laat stromen je tranen,
tril de angst uit je lijf
en hou op jezelf te blamen.
Dat is alleen maar tijdverdrijf.
Naar “Automat, 1927″ van Edward Hopper
Wat wil deze song vertellen:
Met dit nummer vertel ik het verhaal van iemand die, net als de figuur in het schilderij, in een verstilling is terechtgekomen. Sommige mensen vinden dat dit werk somber is, maar ik zie vooral weerbaarheid en veerkracht. Deze song gaat over doorzettingsvermogen.
Hoe ik het zie? Als je goed kijkt naar hoe Hopper haar schildert, zie je dat ze voor zichzelf zorgt en langzaam herstelt na een mindere ervaring. Je ziet hoe ze zichzelf weer bij elkaar krijgt. Hoe ze ontdekt hoe het leven in elkaar zit. Hoe ze wijzer wordt. Terwijl anderen beschadigd en onzeker ten onder gaan, laat zij zien dat je, ondanks alles, moet beseffen dat het leven verdergaat. En dus, na de koffie en het opwarmen van haar handen, stapt ze, wijzer dan tevoren, het leven weer in.